بوتیک رستوران خان

محمد وارسته، رزا تبادار، فاطمه محمدی

معماری داخلی: رستوران

_______________________________________

طراح معمار: محمد وارسته، رزا تبادار، فاطمه محمدی
تیم طراحی : رزا تبادار، فاطمه محمدی
اجرا: محمد وارسته، رزا تبادار، فاطمه محمدی
کارفرما: سیامک خلفی
مساحت: 700 متر مربع

آدرس پروژه: شیراز، خیابان لطفعلی خان زند، روبه روی مدرسه خان
سازه: موجود
تأسیسات برقی: موجود – محمد علیزاده

نور پردازی : محمد وارسته – محمد علیزاده

تأسیسات مکانیکی: موجود

گرافیک: پیمان تحقیقی، پیمان باقری

عکس: امیر علی غفاری

بوتیک رستوران خان در بافت تاریخی شیراز و در مجاورت با بازار حاجی، بازار مسگرها و از طرفی در همسایگی مدرسه خان که یکی از مهم ترین بناهای تاریخی شیراز است، قرار گرفته است. این رستوران با زیر بنای ۷۰۰ متر مربع در دو طبقه درمجتمع تازه تاسیس نیکان واقع شده بود که با وجود استفاده از مصالح سنتی هیچگونه روایتی از گذشته زیرین خود و بستر با ارزش و تاریخی خود نداشت. در راستای بهبود کیفیت وضعیت موجود،سعی شد درابتدا فضای موجود را چه از نظر چیدمان و چه از نظر مصالح براساس لایه‌های تاریخی زیرین خود سازمان‌دهی کنیم و به نزدیکترین چهره از هویت تاریخی خود برگردانیم و از طرفی سعی شد به هویت و تاریخ موجود در بستر پروژه به عنوان مهمترین نیروهای موجود، توجه و حداکثر تاثیر پذیری را داشته باشیم.

به همین دلیل برای ارتقای کیفیت فضایی، حریم منظری و ایجاد معنایی تازه، پنجره‌های وضع موجود با پنجره های چوبی و دست ساز تعویض ،جداره های آجری با استفاده از آجر های دست ساز جایگزین شدند. با باز کردن یکی از جداره های رو به بازار و حرم شاه چراغ که امکان ارتباط بیرون  و درون را امکان پذیر میکرد به نوعی تاریخ را قاب کردیم و امکان ایجاد ارتباط بصری فراهم شد. علاوه بر آن، ورود نور طبیعی به فضا باعث ایجاد کیفیتی از جنس سایه روشن ها در فضای داخلی شد.

از طرفی یکی از خواسته های کارفرما با توجه به وضعیت موجود و موقعیت پروژه رسیدن به بنایی شاخص و همچنین مدرن  بود. لذا با توجه به این موارد ما در صدد ایجاد ایده‌ای منعطف و تعریفی نو از فضای های تازه ساخت در بافت تاریخی قرار گرفتیم که می بایست ضمن حفظ ارتباط خود با تاریخ و گذشته خود، نمادی از کارکرد های مدرن را ارایه میکرده، به همین دلیل فرهنگ به عنوان مهمترین شاخصه و به عنوان پلی ارتباطی در راستای رسیدن به توسعه پایدار در این مجموعه مورد توجه قرار گرفت.

سعی شد با بهره گیری انتزاعی از آرایه ها و نشانه های متعلق به بافت قدیم شیراز حس تعلق به مکان افزایش یابد.

از آنجا که بناهای تاریخی ما صاحب تجمیع فرم‌ها و هندسه‌های موزون و تناسبات متعددی هستند ما بر آن شدیم که الگو‌های مشابه را به رغم ایجاد اصالت هندسه‌های تاریخی، زنده نگه‌داریم، همچنین خلق جداره‌ای  با نام طاق آینه که برشی انتزاعی و الگو گرفته از طاق‌های اصیل مدرسه خان است، با دخیل کردن آن با آینه کاری های برگرفته از نقش فرش ایرانی هست، سعی شد تعریفی نو از معماری ایرانی ارایه شود.

آینه طاق ما را به درنگ وا میدارد و با حضور خود به عنوان بخشی از معماری بنا، فضا را از سکون در می آورد و به آن معنا می بخشد. اینجا نقطه ایست که زمان را در خود ثبت و تکرار میکند؛ اینجا آینه ها به مانند فرش هایی که نقششان خاطره است به گستره ی طاقی پهن شده اند تا ما و تاریخ را در مواجه با هم بگذارند.

مدارک فنی

منبع : @aoapedia.ir

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *